به نام مردم، به کام مسئولین
به نام مردم، به کام مسئولین

در آخر؛ آیت اله جوادی آملی در دیدار اخیر خود با آقای رئیسی، بیان کردند؛ «بی وضو نمی شود نام این مردم را برد...» حال سوالی که از مسئولین باید پرسید؛ به واقع این مردم کیستند که هر کس هر طرح و برنامه ای دارد به نام آن ها تصویب و اجرا می کند، ولی در عمل نه به نظر و مطالبه اکثریت مردم جامعه توجه می شود و نه وضعیت اقتصادی و معیشتی این اکثریت بهبود می یابد؟

حبیب رمضانخانی

این روزها که نمایندگان مردم! بر سر طرح مجلس برای محدودیت در اینترنت و فضای مجازی حسابی مشغول هستند، مجلسی ها به روال سابق با خلق واژه های بدیع! مثل «طرح صیانت از فضای مجازی» به نام ملت کار خود کرده و چون می دانند منتخب اقلیتی از مردم هستند، نظر اکثریت را نادیده گرفته و بر تصویب نهایی و اجرایی شدن آن اصرار دارند.

در همین راستا، در توجیه و توضیح نمایندگان در دفاع از این طرح می توان به چند پاسخ اکتفا کرد:

۱. آن ها یکی از دلایل محدودیت برای فضای مجازی و اینترنت جهانی را دادن فرصت و امکان برای برجسته شدن برنامه و نرم افزارهای مشابه ایرانی دانسته و برای تاکید خود از موفقیت برنامه هایی چون دیجی کالا، دیوار و… نام می برند. در جواب بایستی خاطر نشان کرد؛ اولا وجود برنامه های اینچنینی که بر مبنای فعالیت سیاسی و نظردهی مردم نیست، متفاوت از شبکه های مجازی بوده و اصولا مقایسه با آن ها اشتباه است. دوم، مگر در سال های گذشته آن همه بودجه و فضا، مخصوصا بعد از فیلتر تلگرام، در اختیار پیام رسان هایی چون سروش، بیسفون و… انجام نشد؟ پس چرا منجر به موفقیت نشد؟ آقایان بایستی مدنظر داشته باشند که اتفاقا یکی از دلایل عدم استقبال مردم، حاکمیتی و سفارشی شدن این نرم افزارها بود که اگر تاکیدی نمی شد، چه بسا وضعیت این ها بسیار بهتر از امروز بود. لب مطلب، مردم به دلیل بی اعتمادی به مسئولین هرجا نام و ردی از آن ها باشد، برای فرار از عواقب امنیتی و شائبه سوددهی و همراهی به مسئولین عزیز! از ورود ممانعت کرده و پرهیز می کنند.

۲. نگاهی به محدودیت های گذشته، از ورود تلگراف تا برخورد با دیش و ماهواره، همگی نشان می دهد که با صرف هزینه های فراوان و ممانعت مردم، نهایت ساختار مجبور به کنار آمدن با آن ها شده است. این تجارب گویای شکست چنین برنامه های هست، اما چون در پی این برنامه های مخرب اینهمه هزینه و خسارت رفته بر کشور را سابق کسی جوابگو و جبران نکرده، بر جسارت دیگران برای تکرار آن افزوده است.

۳. مردم آگاه هستند که هدف اصلی از این طرح، محدودیت فضای مجازی برای به کنترل درآوردن مسیر اطلاع رسانی و هدایت شدگی سابق هست که قبلاً با صداوسیما و مداحی و منبر صورت می گرفت تا از این طریق اعتراضات مردمی را کنترل و چون کره شمالی با عدم اطلاع از بیرون، رضایت حاصل شود. ولی اشتباه اینجاست که اولا زیر ساخت چنین محدودیت گسترده ای مهیا نیست. دوم اینکه اینترنت جهانی خارج از کنترل، از طریق ماهواره در شرف عملیاتی شدن هست. سوم و مهمتر، با اعمال انواع محدودیت ها در جامعه و به صورت عملی، فضای مجازی تنها عرصه برای احساس آزادی هست. گرفتن آن مصداق بازی با آتش و خشم مردم خواهد بود.

در آخر؛ آیت اله جوادی آملی در دیدار اخیر خود با آقای رئیسی، بیان کردند؛ «بی وضو نمی شود نام این مردم را برد…» حال سوالی که از مسئولین باید پرسید؛ به واقع این مردم کیستند که هر کس هر طرح و برنامه ای دارد به نام آن ها تصویب و اجرا می کند، ولی در عمل نه به نظر و مطالبه اکثریت مردم جامعه توجه می شود و نه وضعیت اقتصادی و معیشتی این اکثریت بهبود می یابد؟