چهارشنبه, ۲ مهر , ۱۳۹۹ Wednesday, 23 September , 2020
احیاء ابنیه تاریخی
*احیاء ابنیه تاریخی؛ تجلی‌گاه توسعه پایدار ( بقلم دکتر علی مختاری ) ۰۳ خرداد ۱۳۹۹

*احیاء ابنیه تاریخی؛ تجلی‌گاه توسعه پایدار ( بقلم دکتر علی مختاری )

احیاء همچون پلی است برای انتقال ارزش‌های تاریخی و پایدار به آینده و فرآیندی است برای پایدارسازی ثروت‌های پیشینیان بعنوان میراثی برای آیندگان* اتکای رویکرد و نگاه احیاء و بهره‌برداری مجدد از ابنیه تاریخی به ثروت‌های سرزمینی است و هدف اصلی آن پایدارسازی ارزش‌هاست. درک این نکته که احیاء دارای تقابلی بسیار جدی با فنا و فرسودگی است بسیار حائز اهمیت می‌باشد. احیاء در اصل دارای دو رویکرد اساسی است؛ فناپذیری را نفی می‌کند و به کمک اصول و روش‌های مرمت این امکان را فراهم می‌سازد که فرسودگی و فناپذیری در اثر تاریخی متوقف شود و جریان حیات را مجددا به بنای تاریخی باز می‌گرداند، حیاتی که صرفا با بهره‌برداری میسر است و جایگاه اثر تاریخی را تغییر می‌دهد که این تغییر جایگاه همان پایداری اثر است. پایداری اثر همان تقابل با فرسایش است و صفحه‌ای در مقابل دید آیندگان قرار می‌دهد تا از منظرهای جدیدی به گذشته نگاه کنند. در شهر، اثر تاریخی پرده نمایش گذشته ماست برای نسل آینده که در اثر پایداری به روش احیاء شکل می‌گیرد.