دولت ها چگونه می توانند تورم را کنترل کنند؟
دولت ها چگونه می توانند تورم را کنترل کنند؟

اگرچه هدف اولیه پنجره تنزیل تامین نیازهای نقدینگی کوتاه مدت بانک ها و حفظ ثبات در سیستم بانکی است، اما نرخ تنزیل نرخ بهره دیگری است که باید برای تعدیل تورم افزایش یابد. دولت ها راه های نسبتا کمی برای توقف تورم دارند. آنها می توانند سقفی بر قیمت ها بگذارند، اما کنترل های گسترده قیمت مورد نیاز برای تأثیرگذاری بر تورم سابقه خوبی ندارد. امروزه دنبال کردن یک سیاست پولی انقباضی روش ترجیحی برای کنترل تورم است، اما به اصطلاح فرودهای نرم به سختی انجام می شود.

به گزارش اقتصاددان یک تحلیلگر مسائل اقتصادی در یادداشتی اختصاصی برای اقتصاددان نوشت:
تورم زمانی اتفاق می‌افتد که هزینه‌ها برای کالاها و خدمات بیشتر از تولید باشد. قیمت‌ها می‌توانند به دلیل محدودیت‌های عرضه که هزینه تولید کالاها و ارائه خدمات را افزایش می‌دهند، یا به این دلیل که مصرف‌کنندگان با بهره‌مندی از مزایای یک اقتصاد پررونق، پول نقد اضافی خود را سریع‌تر از تولیدکنندگان می‌توانند تولید را افزایش دهند، خرج می‌کنند. تورم اغلب نتیجه ترکیبی از این دو سناریو است.

دولت‌ها عموماً سعی می‌کنند تورم را در محدوده بهینه‌ای نگه دارند که بدون کاهش چشمگیر قدرت خرید ارز، باعث رشد می‌شود. در ایالات متحده، بیشتر مسئولیت کنترل تورم بر عهده کمیته بازار باز فدرال (FOMC) است، کمیته ای از فدرال رزرو که سیاست های پولی را برای دستیابی به اهداف فدرال رزرو برای ثبات قیمت ها و حداکثر اشتغال تعیین می کند.

روش‌های زیادی برای کنترل تورم استفاده می‌شود و در حالی که هیچ‌یک از آنها مطمئن نیستند، برخی از آنها مؤثرتر بوده و آسیب‌های جانبی کمتری را نسبت به سایرین وارد کرده‌اند.

دولت ها می توانند از کنترل دستمزد و قیمت برای مبارزه با تورم استفاده کنند.
این سیاست‌ها در گذشته ضعیف عمل می‌کردند و باعث شد که دولت‌ها برای کنترل اقتصاد به جای دیگری نگاه کنند.
دولت ها ممکن است یک سیاست پولی انقباضی را دنبال کنند و عرضه پول را در یک اقتصاد کاهش دهند.
فدرال رزرو ایالات متحده سیاست پولی انقباضی را از طریق نرخ بهره بالاتر و عملیات بازار باز اجرا می کند.
فدرال رزرو از الزامات ذخیره برای مدیریت عرضه پول کشور استفاده کرد اما این محدودیت ها را تا اطلاع ثانوی کاهش داد.

کنترل قیمت
کنترل قیمت سقف یا کف قیمتی است که توسط دولت اجباری شده و برای کالاهای خاص اعمال می شود. کنترل دستمزد را می توان همزمان با کنترل قیمت ها برای سرکوب تورم فشاری دستمزد اجرا کرد .

در سال ۱۹۷۱، ریچارد نیکسون، رئیس جمهور ایالات متحده، در تلاش برای مقابله با تورم فزاینده، کنترل های قیمتی گسترده ای را اعمال کرد. کنترل‌های قیمت‌ها، اگرچه در ابتدا محبوب بودند و موثر تلقی می‌شدند، اما زمانی که تورم در سال ۱۹۷۳ به بالاترین سطح خود از زمان جنگ جهانی دوم رسید، نتوانست قیمت‌ها را کنترل کند.

علیرغم تعدادی از عوامل مداخله گر (به عنوان مثال، پایان سیستم برتون وودز ، برداشت ضعیف، تحریم نفت اعراب، و پیچیدگی سیستم کنترل قیمت در دهه ۱۹۷۰)، اکثر اقتصاددانان دهه ۱۹۷۰ را به عنوان مدرک کافی برای ناکارآمد بودن کنترل قیمت ها می دانند. ابزاری برای مدیریت تورم
سیاست پولی انقباضی
سیاست پولی انقباضی در حال حاضر روش رایج تری برای کنترل تورم است. هدف یک سیاست انقباضی کاهش عرضه پول در یک اقتصاد با افزایش نرخ بهره است.

این موضوع به کاهش رشد اقتصادی با گران‌تر کردن اعتبار کمک می‌کند، که باعث کاهش هزینه‌های مصرف‌کننده و کسب‌وکار می‌شود.

نرخ‌های بهره بالاتر در اوراق بهادار دولتی نیز با تشویق بانک‌ها و سرمایه‌گذاران به خرید اوراق خزانه، که نرخ بازده معینی را تضمین می‌کند، به جای سرمایه‌گذاری‌های دارای ریسک‌پذیری که از نرخ‌های پایین سود می‌برند، رشد را کاهش می‌دهد.

در زیر برخی از ابزارهایی که بانک مرکزی ایالات متحده، فدرال رزرو ، با تورم مبارزه می کند، آورده شده است

نرخ بودجه دولتی
نرخ وجوه فدرال نرخی است که بانک ها با آن یک شبه به یکدیگر وام می دهند. نرخ وجوه فدرال به طور مستقیم توسط فدرال رزرو تعیین نمی شود. در عوض، FOMC یک محدوده ایده‌آل را برای نرخ صندوق‌های فدرال اعلام می‌کند و سپس دو نرخ بهره دیگر – بهره ذخایر (IOR) و نرخ توافق‌نامه بازخرید معکوس یک‌شبه (ON RRP) را تنظیم می‌کند تا نرخ‌های بین بانکی را به محدوده ایده‌آل صندوق‌های فدرال سوق دهد.

IOR نرخی است که بانک ها از سپرده های خود نزد فدرال رزرو کسب می کنند.

از آنجایی که ایالات متحده هرگز بدهی خود را نکول نکرده است، IOR یک نرخ بدون ریسک در نظر گرفته می شود و بنابراین، پایین ترین نرخ بهره ای است که هر وام دهنده معقولی باید بپذیرد.

نرخ RRP ON به طور مشابه عمل می کند. وجود دارد زیرا همه مؤسسات مالی نزد فدرال رزرو سپرده ندارند. ON RRP به این مؤسسات این حق را می دهد که اساساً یک اوراق بهادار فدرال را شبانه خریداری کرده و روز بعد آن را مجدداً به فدرال رزرو بفروشند. نرخ ON RRP تفاوت بین قیمتی است که اوراق بهادار در آن خرید و فروش می شود.

با افزایش این نرخ‌ها، فدرال رزرو بانک‌ها و سایر وام دهندگان را تشویق می‌کند تا نرخ وام‌های پرریسک‌تر را افزایش دهند و بیشتر پول خود را به فدرال رزرو بدون ریسک انتقال دهند، در نتیجه عرضه پول را کاهش می‌دهند که اثر آن کاهش تورم است.

۴٫۲۵٪ تا ۴٫۵٪
نرخ هدف فدرال وجوه تعیین شده توسط FOMC در نشست دسامبر ۲۰۲۲٫ این کمیته نرخ را ۵۰ واحد پایه (۰٫۵ درصد) افزایش داد که کاهشی نسبت به افزایش جلسه قبل به دلیل کاهش فشارهای قیمتی و تاخیر ذاتی در اجرای سیاست پولی بود.

عملیات بازار باز
قراردادهای بازخرید معکوس نمونه ای از عملیات بازار باز (OMOs) است که به خرید و فروش اوراق بهادار خزانه داری اشاره دارد. OMO ها ابزاری هستند که فدرال رزرو با آن (با خرید اوراق خزانه) عرضه پول را افزایش یا (با فروش اوراق خزانه) کاهش می دهد و نرخ بهره را تعدیل می کند.

ترازنامه بدنام فدرال رزرو با خرید اوراق بهادار توسط فدرال رزرو رشد می کند و زمانی که آنها را می فروشد کاهش می یابد. خرید اوراق بهادار باعث افزایش نقدینگی در بازارهای مالی می شود و بر نرخ بهره فشار نزولی وارد می کند در حالی که فروش اوراق برعکس عمل می کند.

تا ۲۶ مارس ۲۰۲۰، فدرال رزرو همچنین عرضه پول را از طریق ذخایر الزامی مدیریت می کرد ، یا مقدار پولی که بانک ها به طور قانونی موظف بودند برای پوشش برداشت ها در دسترس باشند. هر چه بانک‌ها مجبور بودند پول بیشتری را نگه دارند، کمتر به مصرف‌کنندگان وام می‌دادند.

اگرچه ذخایر مورد نیاز در مارس ۲۰۲۰ به صفر کاهش یافت، فدرال رزرو این اختیار را برای بازگرداندن ذخایر مورد نیاز در آینده حفظ می کند.

نرخ نزول
نرخ تنزیل نرخ بهره ای است که برای وام هایی که فدرال رزرو به بانک های تجاری و سایر موسسات مالی داده است، تعلق می گیرد. تسهیلات وام دهی که از طریق آن این وام های کوتاه مدت داده می شود پنجره تخفیف نامیده می شود . نرخ تنزیل، که در تمام بانک های ذخیره یکسان است، با اجماع هیئت مدیره هر بانک منطقه ای و هیئت رئیسه فدرال رزرو تعیین می شود.

اگرچه هدف اولیه پنجره تنزیل تامین نیازهای نقدینگی کوتاه مدت بانک ها و حفظ ثبات در سیستم بانکی است، اما نرخ تنزیل نرخ بهره دیگری است که باید برای تعدیل تورم افزایش یابد.

دولت ها راه های نسبتا کمی برای توقف تورم دارند. آنها می توانند سقفی بر قیمت ها بگذارند، اما کنترل های گسترده قیمت مورد نیاز برای تأثیرگذاری بر تورم سابقه خوبی ندارد. امروزه دنبال کردن یک سیاست پولی انقباضی روش ترجیحی برای کنترل تورم است، اما به اصطلاح فرودهای نرم به سختی انجام می شود.

ح

  • نویسنده : مهرداد حاجی زاده فلاح. مدرس علوم بانکی